وی گفت: یکی از اتفاقات مهم زندگی ایشان معجزه شفای بیماری وی در سنین جوانی بود؛ همان بیماری ای که موجب شد ایشان برای درمان به هند بروند و حدود نیم قرن در هند و پاکستان ماندگار شوند.
حافظیان ادامه داد: در آن زمان شخصیت وی آن چنان نزدمردم هند و پاکستان محبوب شد که در اکثر کتابفروشیها عکس ایشان دیده میشد. وی در هند به صورت غیرمستقیم دین اسلام را تبلیغ میکرد و در همان زمان یک مسجد هم در کشمیر بنا کرد که در حال حاضر خراب شده است.
استاد دانشگاه تربیت معلم درپایان به اثر تالیفی ایشان اشاره کرد و گفت: کتاب «لوح محفوظ» نوشته حافظیان یکی از بدایع و شگفتآورترین آثاری است که تا به حال نوشته شده و فقط برای خواص قابل استفاده است چرا که در این اثر حافظیان با روش خاصی قرآن کریم و اسماءالحسنی را به زبان اعداد بیان کرده است؛ «جنتهالاسماء» از دیگر آثار ایشان است که در مورد شخصیت حضرت علی (ع) نوشته شده است.
قمر غفار رییس دانشگاه زبان و ادب فارسی دانشگاه دهلی که پیش از این هم در سمینارها و همایشهای مختلف در این حوزه مطالعات خود را ارائه داده بود، گفت: ایران و هند مانند دو برادرند که جدا از هم زندگی میکنند .
وی افزود: اسلام از طریق ایرانیان به هند راه پیدا کرد .
غفار گفت: در هند دو شخصیت تاثیر گذار ایرانی وجود داشتند اول سید علی همدانی که تقریباً ۹۰ درصد اهالی کشمیر را مسلمان کرد و شخص دیگر هم ابوالحسن حافظیان که با کردار و رفتار خویش و بدون هر گونه تبلیغ مستقیم اسلام را به معرفی میکردند.
وی گفت: به نظرم آنقدر که در کشمیر مقام علامه حافظیان شناخته شده است در ایران اینطور نیست و دولت ایران باید در این مورد اقدام کندو مکان خاصی را برای زنده بودن همیشگی یاد ایشان در نظر بگیرد و در جهت شناساندن شخصیت ایشان بیشتر تلاش کند.
آخرین سخنران این مراسم، حکیمه دبیران رییس سابق دانشگاه الزهراء بود. وی گفت: بنده با خواندن کتاب «لوح محفوظ» به شخصیت ایشان پی بردم و تشنگی نسبت به فراگیری علم ایشان را احساس کردم.
وی گفت: در دیداری که ما با اهالی دهلی و کشمیر داشتیم متوجه جایگاه و میزان محبوبیت ایشان شدیم؛ من فکر میکنم دلیل این محبوبیت، جامعیت فکری وی است که شامل اخلاق خوب، تعهد و زندگی اسلامی و دیگر محاسن اخلاقی وی می شود.
دبیران افزود: در حال حاضر مکتبهای بسیاری وجود دارند که ادعای عرفان می کنند اما تمام اینها دکان اختیار کرده اند و مردم را فراموش میکنند اما علامه حافظیان زکات علمش را با ترویج آن به مردم پرداخت میکرد و در تمام طول تدریسش، به توصیههای قرآنی توجه داشت.
وی در پایان گفت: در مورد شخصیت حافظیان، حکیمی کتابی با نام «مکتب تفکیک» نوشته که بنده با خواندن این اثر حافظیان را بهتر شناختم و پیشنهادم این است که باید کتابهای بیشتری برای شناساندن شخصیت این بزرگوار نوشته و برنامههای بیشتری در جهت شناساندن ایشان برگزارشود.
